Pse ka më shumë vdekje dhe më pak kujdes, e më pak ndjenja dhimbjeje?

Vdekja e një individi mund të ketë një efekt të fuqishëm në emocionet tona, por ndërsa rriten numrat kështu po rritet indiferenca jonë. Pse?

A e keni vërejtur në fillim të pandemisë kur një shtet për shembull vdisnin 300 njerëz, ne thonim “e tmerrshme” “uaaa çfarë po ndodh kështu”, e vërteta është se edhe tani ka shtete që vdesin po kaq shumë njerëz, por ne nuk e bëjmë më atë reagim.

Ekspertët ilustrojnë një nga aspektet më shqetësuese të përgjigjes njerëzore ndaj gjendjes së rëndë të të tjerëve. Ndërsa shumica prej nesh do ta shohim një vdekje të vetme si një tragjedi, ne mund të luftojmë që të kemi të njëjtën përgjigje për humbjen e jetës në shkallë të gjerë. Shumë shpesh, vdekjet e shumë njerëzve thjesht bëhen një statistikë, pasi dhimbjen e përjetojmë për persona të veçantë, të afërm ose shokë, dhe jo në masë.

Për miliona jetë të humbura në fatkeqësi natyrore, luftëra ose zi nga uria, për shembull, kanë qenë statistika.

Edhe tani ne mund të shohim të njëjtin proces të çuditshëm që po ndodh si numri i vdekjeve në të gjithë botën për shkak të rritjes së koronavirusit. Numri i vdekjeve deri më tani ka kaluar 500,000 dhe më shumë se 10 milion raste janë regjistruar në 200 vende. Vdekja është një tragjedi e luajtur në një nivel individual, me një familje të të tronditur dhe të lodhur. Por, mundet që dikush të ketë dhimbje për një numër kaq të madh?

Në SH.B.A., e cila arriti në një moment historik prej 100,000 vdekjesh muajin e kaluar, gazetarët kanë arritur mënyra për t’i ndihmuar njerëzit të kuptojnë shkatërrimin. Shifra është “dyfishi i numrit të amerikanëve të humbur gjatë tërë Luftës së Vietnamit” dhe “tejkalon numrin e viktimave të luftimeve ushtarake amerikane në çdo konflikt që nga Lufta Koreane”.

Por paaftësia jonë për të kuptuar vuajtjet me të cilat sjellin numra të tillë mund të dëmtojë mënyrën se si ne reagojmë ndaj tragjedive të tilla. Edhe tani, ka prova që njerëzit vuajnë nga numri i lartë i lajmeve për koronavirusin dhe lexojnë më pak për pandeminë.

Kjo mund të jetë për shkak të një fenomeni psikologjik i njohur si mpirje psikike, më e thjeshtë është ideja se “sa më shumë njerëz vdesin, aq më pak ne interesohemi”.

“Ndjesia e shpejtë, intuitive e zorrëve është shumë e mrekullueshme, por ka disa të meta,” thotë Paul Slovic, një psikolog në Universitetin e Oregon i cili ka studiuar mpirje psikike për dekada të tëra. “Njëra është që nuk merret me numra në përmasa shumë mirë. Nëse po flasim për jetë, një jetë është jashtëzakonisht e rëndësishme dhe e vlefshme dhe ne do të bëjmë gjithçka për të mbrojtur atë jetë, për të shpëtuar atë jetë, për të shpëtuar atë person. Por ndërsa numrat rriten, ndjenjat tona nuk rriten në mënyrë të përsosur gjithashtu “.

Ne jo vetëm që jemi të mpirë nga domethënia e numrave në rritje, por dhembshuria jonë në të vërtetë mund të venitet ose të shembet përgjithësisht me rritjen e numrave

Në fakt, hulumtimi i Sloviç sugjeron që ndërsa numrat statistikorë të lidhur me një tragjedi bëhen më të mëdha, ne bëhemi të deshifrazuar dhe kemi më pak përgjigje emocionale ndaj tyre.

Një pjesë e problemit mund të jetë që ndërsa numrat bëhen më të mëdhenj, ato do të thotë gjithnjë e më pak për ne personalisht, pra sa më shumë të përhapet pandemia, ne që nuk jemi prekur thomë “kur nuk më ka kapur deri tani, nuk më kap më”

“Nga një këndvështrim evolucionar, ne ishim të përqendruar në gjërat që kërcënuan të na vrisnin menjëherë ose ndërveprime në grupe të vogla,” thotë Melissa Finucane, një shkencëtar i vjetër i sjelljes sociale në qendrën e politikave të Korporatës Rand, e cila ka studiuar vendimmarrjen dhe rrezikun vlerësimi. “Tani ne po mundohemi të zbulojmë skenarë shumë komplekse të rrezikut, ku ka shumë statistikë në dispozicion.

Por njeriu mesatar që nuk është një analist statistikor ose epidemiolog, nuk e kupron vërtetë se çfarë ndodh “./ Marrë më shkurtime nga BBC, I.M-Dritare

Leave a Reply